ნერვი…..

September 1, 2007 at 12:13 am | Posted in Uncategorized | 6 Comments

რა არის ნერვი…..დედა მოტყნული პატარა გველუკების მსგავსი სხეულები, რომლებიც მთელ სხეულს არიან მოდებული და გვმართავენ. გვმართავენ ბლინ….ვინ გვმართავს, დედა მოტყნული გველუკების მსგავსი სხეულები?! აბა ადამიანმა საკუთარ თავს უნდა აჯობოსო, ვნებები დაიმორჩილოსო, ესაო ისაო? ჩემ ყლეს დაიმორჩილებ ამიგო მიო, იმიტომ რომ ნერვებს ვერასდროს ვაჯობებთ.შეყავი თითი ”შტეფცელში”, ნერვები მაშინვე ტვინსშეატყობინებენ, ძმაო ტვინ, ჩვენი პატრონი სულ გამოყლევდა, ვუშველოთ რამე! ტვინიც საკადრის პასუხს გასცემს, მე რას მიყურებთ თქვე ჩემა, ნერვები თქვენ ხართ თუ მე? ხო კაი კაი, ნუ ილანძღები ბლინ, აბუზღუნდებიან ნერვები და შენი ნების საწიინაღმდეგოდ, თითს უკან გამოგაწევინებენ. ანუ რა გამოდის, ადამიანს საკუთარ გემოზე თითიც ვერ დაგიწვია. რა თქმა, უნდა ოდესმე შეიძლება მიაღწიო ისეთ დონეს, რომ 220 ვოლტს კი არა ტრანსფორმატორის ძაბვას გაუძლო, მაგრამ ამით რა? იქნები ერთი სირი რომელიც ათასობით ვოლტს უძლებს. ჰა, ჰა, გაგიმართლოს და ”გინესის რეკორდების წიგნში” შეგიყვანონ.
მოკლედ ნერვები გვხმარობენ. როგორც კი დაიღლებიან და აღარ მოუნდებათ ჩვენი ხმარება, დაახლოებით სამი დღის შემდეგ ოთხი კაცი გაგვიდებს მხარზე და ჰაიდა სასაფლაოსკენ.
როგორც ადამიანს, პიროვნებას, არ მიჩნდება პროტესტი რომ ვარ დამოკიდებული ნიკოტინზე, ალკოჰოლზე, გარკვეული ჟანრის მუსიკის სმენაზე, იმიტომ რომ სამივე მათგანი მე დიდ სიამოვნებას მანიჭებს, მაგრამ უკვე იმის გაცნობიერება, რომ მე ნერვების გროვაზე ვარ დამოკიდებული, ჩემში პიროვნულ პროტესტს იწვევს. რატომ არ უნდა შემეძლოს ვუბრძანო ნერვს, ძმაო ნერვო, მე მისწორდება 220 ვოლტის შეგრძნება სხეულში და მოდი დააყე რა ერთი ადგილი, მაცალე კაიფი. თეორიულად შესაძლებელია ცოტა ხანს გაუძლო 220 ვოლტს, მაგრამ ეს იქნება ფართხალი დაუძლეველი ძალის წინააღმდეგ.
და ამ ყველაფრის მერე, მიჩნდება ძალიან მარტივი კითხვა: ვინ ვარ, დამოუკიდებელი ადამიანი,პირადი ვნებებით, სურვილებითა და მისწრაფებებით სავსე, თუ ნერვების გროვის მონა? ამჯამად ჩემი პასუხია – ნერვების გროვის მონა! მაშინ რა აზრი აქვს ცხოვრებას, თუ შენს ვნებებს, სურვილებს, მისწრაფებებს შენს მაგივრად ნერვები მართავენ? ჩემი აზრით არანაირი……კი, ბატონნო, შევიგრძენი, რომ აზრი არა აქვს. სრულყოფილი ადამიანი რომ ვიყო, ეხლავე დავასრულებდი სიცოცხლეს, მაგრამ ნერვებმა უკვე გადასცეს ტვინს, ეი, ტვინ, ჩვენმა პატრონმა ისევ გაჭედა. ტვინმა მოქმედების ნება მისცა და ნერვები ყველაფერს გააკეთბენ რომ მე ბრიტვა არ ავიღო ხელში, ან თავი არ გავყო ყულფში…არადა თეორიულად ჩვენ ყველანი, სრულყოფილი, თავისუფალი არჩევანის მქონე არსებები ვართ.
ტფუი ბლინ!!!